White line fever
Martijn en Agnes onderweg 'Ik leid nog steeds aan white line fever, die ouwe, knagende obsessie met wat verderop ligt, het onvermogen om eenvoudigweg in de tijd en op de plaats te zijn waar je bent. De kaart is altijd verleidelijk, wenkt en roept je toe: ‘Kom naar hier . . . kijk eens welk vreugdevols te wachten staat verderop’. Het is een ziekte voor rusteloze optimisten en een trefzeker verweer tegen desillusies. Je wordt niet teleurgesteld door een saai landschap, een oneetbare maaltijd of een lompe pompbediende, want je bent altijd alleen maar op doorreis, op weg naar een plek waar het water naar wijn smaakt en de zonsondergangen zo prachtig zijn dat de tranen je in de ogen schieten. Dus ga je weer, telt de mijlen af die je van het volgende Beloofde Land scheiden, tot je er aankomt; dan komt de kaart weer tevoorschijn en begint het dromen en aftellen weer van voren af aan. Ik voelde me hier bijna schuldig over, als een ingebeeld, alomtegenwoordig verkeersbureau sma...